Ο Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (1646–1716) είναι γνωστός ως ένας από τους μεγάλους Γερμανούς στοχαστές που συνέβαλαν σημαντικά σε διάφορους τομείς της φιλοσοφίας, των μαθηματικών και της ιστορίας. Στη φιλοσοφία, ο Λάιμπνιτς εμπλούτισε με κομψότητα τον ορθολογισμό με τις πολύπλοκες και ώριμες ιδέες του. Σε αντίθεση με άλλους ορθολογιστές πριν από αυτόν, πρότεινε ένα πιο ολοκληρωμένο σύμπαν που επιλέχθηκε από το Θεό ως ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους. Αυτός ο τέλειος κόσμος χαρακτηρίζεται από έναν άπειρο αριθμό απλών υποστάσεων, τις «μονάδες» (monads), οι οποίες δεν έχουν χώρο ή χρόνο. Κάθε μονάδα μοιάζει με καθρέφτη που αναπαριστά ολόκληρο το σύμπαν από τη δική της οπτική γωνία. Μερικά από τα πιο σημαντικά επιχειρήματα του Λάιμπνιτς στα έργα του «Μοναδολογία» και «Θεοδικία»: 1) Ένα κοσμολογικό επιχείρημα που ο Λάιμπνιτς χρησιμοποιεί για να υποστηρίξει την ύπαρξη του Θεού. Ο Λάιμπνιτς υποστηρίζει ότι οτιδήποτε υπάρχει έχει επαρκή λόγο για το ότι υπάρχει και όχι διαφορετικά. Για να αποφευχθεί μια άπειρη αλυσίδα τέτοιων ενδεχομένων, πρέπει να υπάρχει κάποια τελική ουσία που εξηγεί όλη αυτή την ποικιλία — και αυτή είναι αυτό που ονομάζουμε Θεό. 2) Επιχείρημα για την τελειότητα του κόσμου. Ο Θεός είναι παντοδύναμος, παντογνώστης, αγαθός και ελεύθερος δημιουργός του κόσμου. Αν υποθέσουμε ότι ο κόσμος θα μπορούσε να είναι καλύτερος: αν ο παρών κόσμος δεν ήταν ο καλύτερος από όλους τους δυνατούς κόσμους, τότε είτε ο Θεός δεν ήταν αρκετά δυνατός για να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο, είτε του έλλειπε η γνώση, είτε δεν ήθελε αυτός ο κόσμος να είναι ο καλύτερος. Οποιαδήποτε από αυτές τις δηλώσεις αντιβαίνει στη φύση του Θεού. 3) Το πρόβλημα του Κακού. Οι επικρίσεις προς τον Λάιμπνιτς επισημαίνουν ότι η ύπαρξη πόνου στον κόσμο δεν δικαιολογεί την πίστη ότι ο Θεός δημιούργησε τον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους. Ο Λάιμπνιτς απαντά ότι ο πόνος μπορεί να θεωρηθεί καλός επειδή αποτελεί μέρος της άπειρης αγαθότητας του Θεού. Το κακό είναι προϊόν της περιορισμένης νοημοσύνης μας, που δεν κατανοεί τον πραγματικό χαρακτήρα των δημιουργικών προθέσεων του Θεού. Ονομάζουμε πράγματα κακά όταν τα βλέπουμε αποσπασματικά, αλλά μπορεί να είναι καλά σε σχέση με άλλα γεγονότα και διαδικασίες. Επιπλέον, ο Λάιμπνιτς επιμένει ότι η γήινη ανθρώπινη ευτυχία δεν μπορεί να θεωρηθεί το μέτρο για την αξιολόγηση της αγαθότητας των κόσμων.
