Ο Baruch (Bento, Benedictus) Spinoza (1632–1677) ήταν Ολλανδός φιλόσοφος πορτογαλικής εβραϊκής καταγωγής. Ο Σπινόζα θεωρείται ένας από τους μεγάλους ορθολογιστές της φιλοσοφίας του 17ου αιώνα, κυρίως χάρη στο έργο του «Η Ηθική», όπου αντιτάχθηκε στο δυϊσμό νου–σώματος του Ντεκάρτ. Για τον Σπινόζα, τα μεμονωμένα πράγματα είναι απλώς συνδυασμοί ιδιοτήτων σε περιοχές του χώρου. Όπως ένα κοκκίνισμα σε μια περιοχή του προσώπου είναι απλώς συνδυασμός ιδιοτήτων, έτσι και το πρόσωπο είναι συνδυασμός ιδιοτήτων «πάνω σε» μια περιοχή της ουσίας. Επομένως, είμαστε προσωρινοί, αφού είμαστε απλώς τρόποι (μορφές) της μίας και μοναδικής ουσίας. Κατά τον Ντεκάρτ, ο όρος «ουσία» αναφέρεται τόσο στον Θεό όσο και στις δημιουργημένες ουσίες. Ο Σπινόζα όμως αρνείται ότι η θεϊκή και η δημιουργημένη ουσία είναι διαφορετικές ουσίες. Για παράδειγμα, τα πεπερασμένα μυαλά δεν είναι ουσίες από μόνα τους, αλλά τρόποι της σκεπτόμενης ουσίας. Ο Σπινόζα συμφωνεί με τον Ντεκάρτ ότι ο Θεός είναι η αιτία των πάντων. Ωστόσο, ο Θεός του Σπινόζα δεν έχει βούληση ούτε προσωπικότητα. Δεν θεωρεί τον Θεό ως αίτιο μιας νοητικής πράξης που δημιουργεί το σύμπαν «από έξω» με πράξη της θέλησης, αλλά ως αίτιο από το οποίο το σύμπαν ξεδιπλώνεται από την ίδια του την αναγκαία φύση. Για αυτόν, η λογική αναγκαιότητα είναι το ίδιο με την αιτιώδη σύνδεση. Επομένως, όλα τα πράγματα προκύπτουν αναγκαία — λογικά και αιτιακά — από την αιώνια και άπειρη φύση του Θεού.
