Ο Immanuel Kant (1724–1804), Γερμανός φιλόσοφος, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς στοχαστές στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας. Έχει ακόμα μεγάλη επιρροή σήμερα και όρισε όρους για τη μεταφυσική, την επιστημολογία (θεωρία της γνώσης), την ηθική, την αισθητική, την πολιτική φιλοσοφία και άλλα πεδία. Για την ηθική: Σύμφωνα με τον Kant, η ηθική δεν μπορεί να βασίζεται στην ευτυχία ή στην ευχαρίστηση, γιατί αυτά είναι υποκειμενικά και αλλάζουν από εμπειρία σε εμπειρία. Η ηθική αξία πρέπει να ορίζεται από το καλό μας θέλημα και το καθήκον που πηγάζει από τη λογική. Ο Kant διατύπωσε δύο αρχές για τις ηθικές μας πράξεις: 1) Οικουμενικότητα. Πράττε μόνο σύμφωνα με τον κανόνα που θα μπορούσες να θέλεις ταυτόχρονα να γίνει νόμος για όλους. Για παράδειγμα, η κλοπή είναι ανήθικη γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε έναν κόσμο όπου αυτή η πράξη θα ήταν γενικός κανόνας. 2) Η ανθρωπότητα ως σκοπός καθ’ εαυτήν. Πράττε έτσι ώστε τα ορθολογικά όντα να μην αντιμετωπίζονται ποτέ απλώς ως μέσα για κάποιο σκοπό. Το να χρησιμοποιείς κάποιον ως απλό μέσο μοιάζει με το να τον χρησιμοποιείς σαν εργαλείο χωρίς τη συγκατάθεσή του· συχνά τέτοιες πράξεις περιλαμβάνουν την ψευδή υπόσχεση, επιθέσεις στην ελευθερία ή την περιουσία άλλων, βλάβες κ.ά. Για τον υπερβατικό ιδεαλισμό: Ο Kant υποστηρίζει ότι δεν μπορούμε να βιώσουμε αντικείμενα χωρίς να τα αντιπροσωπεύουμε στον χώρο και στον χρόνο. Έτσι, πέρα από τον εμπειρικό κόσμο, δεν υπάρχουν αισθήσεις αντικειμένων που να μπορεί να κρίνει η νόηση. Σε αυτό το πλαίσιο ο Kant χρησιμοποιούσε συχνά υπερβατικά επιχειρήματα: ξεκινούσε από κάποιο αποδεκτό στοιχείο της εμπειρίας και συμπέραινε τι πρέπει να ισχύει ώστε αυτή η εμπειρία να είναι δυνατή. Για τις αισθητικές κρίσεις: Σύμφωνα με τον Kant, μια αισθητική κρίση έχει τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά. 1) Είναι χωρίς ιδιοτέλεια: απολαμβάνουμε κάτι επειδή το βρίσκουμε όμορφο. 2) Είναι καθολική: μέρος της κρίσης είναι ότι περιμένουμε κι άλλους να συμφωνήσουν μαζί μας. 3) Είναι υποκειμενική: δεν υπάρχει κάποιο αντικειμενικό χαρακτηριστικό που να κάνει ένα πράγμα όμορφο. 4) Δεν προσφέρει γνώση για το αντικείμενο, γιατί βασίζεται στα συναισθήματα που προκαλούν τα χαρακτηριστικά του αντικειμένου και όχι στα ίδια τα χαρακτηριστικά. Αν πω «αυτός ο πίνακας είναι όμορφος», δεν δίνω πληροφορία για τον πίνακα. Δεν είναι κρίση αληθής ή ψευδής, αλλά δείχνει τη στάση μου απέναντι σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο.
