Ο Søren Kierkegaard (1813–1855) ήταν Δανός φιλόσοφος, θεολόγος, κριτικός λογοτεχνίας και ποιητής, του οποίου τα έργα είχαν σημαντική επιρροή στη φιλοσοφία, τη θεολογία, τη λογοτεχνία και την ψυχολογία του 20ού αιώνα. Ο Kierkegaard είναι επίσης γνωστός ως ο πρώτος υπαρξιακός φιλόσοφος, που υποστήριξε ότι κάθε άτομο (όχι η θρησκεία ή η κοινωνία) είναι αποκλειστικά υπεύθυνο να δώσει νόημα στη ζωή. Για την πίστη: Ο Kierkegaard τόνιζε ότι το να έχει κανείς πίστη σημαίνει ταυτόχρονα και αμφιβολία. Με άλλα λόγια, για να έχει κάποιος αληθινή πίστη στον Θεό, πρέπει να αναγνωρίζει ότι οι πεποιθήσεις του για τον Θεό μπορούν να είναι αμφίβολες. Ένα άτομο που πιστεύει στον Θεό χωρίς αμφιβολία δεν είναι πραγματικά θρήσκο αλλά μάλλον αφελές, γιατί η πίστη δεν έχει ουσιαστικό βάθος χωρίς την προσωπική δέσμευση και την προσπάθεια να δικαιολογήσει τις πεποιθήσεις του. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Kierkegaard δίνει έμφαση στη σημασία του εαυτού, που στηρίζεται στον αυτοστοχασμό. Για το άγχος (angst): Ο Kierkegaard ήταν από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον όρο «angst» για να περιγράψουν ένα έντονο αίσθημα αγωνίας και αδιευκρίνιστου φόβου. Στα δανικά σημαίνει «άγχος», και αυτή η ιδέα εμφανίστηκε αργότερα σε έργα υπαρξιστών όπως οι Heidegger, Nietzsche και Sartre. Το άγχος συνδέεται με την ελευθερία της επιλογής και έχει δύο όψεις. Από τη μια, το άγχος είναι προϋπόθεση για την αμαρτία: ο Kierkegaard δίνει το παράδειγμα του Αδάμ που πρέπει να αποφασίσει αν θα φάει το απαγορευμένο μήλο ή όχι· ήταν ελεύθερος να επιλέξει, αλλά έφαγε το μήλο και έπραξε αμάρτημα. Από την άλλη, το άγχος μας ενημερώνει για τις επιλογές μας και την προσωπική μας ευθύνη. Έτσι, η εμπειρία του άγχους μας φέρνει σε στοχαστική συνειδητότητα της ταυτότητας και των δυνατοτήτων μας.
