Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ (1889–1976) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, του οποίου το πιο γνωστό βιβλίο, το Είναι και Χρόνος, είχε μεγάλη επίδραση στην ανάπτυξη της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας.
Για το νόημα της ζωής:
Σύμφωνα με τον Χάιντεγκερ, το ερώτημα της μεταφυσικής και του είναι έχει χαθεί, επειδή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα για μεταφυσικές οντότητες. Έτσι, ο Χάιντεγκερ προτείνει να επεξεργαστούμε ένα μεταφυσικό ερώτημα που να μην θεωρεί τίποτα ως «ον». Η επιστήμη ασχολείται με τα όντα, αλλά όχι με το μηδέν. Αποφεύγοντας την παρουσία των οντοτήτων, ο Χάιντεγκερ διατυπώνει το ακόλουθο ερώτημα: «Τι συμβαίνει με αυτό το μηδέν;».
Η κοινή λογική ορίζει το μηδέν αρνούμενη το σύνολο των όντων. Παρ’ όλα αυτά, για τον Χάιντεγκερ, το μηδέν είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στο σύνολο των όντων. Για να έχουμε πρόσβαση στο μηδέν, πρέπει να βρισκόμαστε «μέσα στα όντα ως όλο». Η αποκάλυψη των όντων ως όλου κρύβεται σε διαθέσεις όπως η πλήξη και η αγάπη. Για παράδειγμα, η αυθεντική πλήξη είναι όταν όλα είναι βαρετά. Ομοίως, η αγάπη είναι όταν είσαι ερωτευμένος με ένα πρόσωπο και ολόκληρος ο κόσμος λάμπει. Έτσι, τόσο η πλήξη όσο και η αγάπη αποκαλύπτουν την ολότητα των πραγμάτων και μας φέρνουν μπροστά στο μηδέν. Κάποια μέρα, το μέλλον μπορεί να γίνει αβέβαιο και ο φόβος για τα πάντα να μας κυριεύσει. Κατά συνέπεια, όλα τα πράγματα για τα οποία ήμασταν αδιάφοροι στρέφονται προς εμάς. Σε αυτό το πλαίσιο, η αγωνία είναι μπροστά στην ανοιχτότητα. Αποκαλύπτει την ολότητα των όντων μέσα από την άρνηση. Αποκαλύπτει το μηδέν.
Τα όντα βυθίζονται ως σύνολο εξαιτίας της απωθητικής κίνησης του μηδενός προς τα όντα. Όμως το μηδέν δεν είναι χωριστό από τα όντα, αλλά αποκαλύπτεται μέσα και μέσω των όντων. Το μηδέν δεν απλώς αρνείται, αλλά «μηδενίζει» το ίδιο τον εαυτό του. Το μηδέν δείχνει ότι υπάρχει κάτι, και όχι τίποτα. Το μηδέν «μηδενίζει». Με άλλα λόγια, η ουσία του μηδενισμού είναι ότι «φέρνει το Dasein για πρώτη φορά μπροστά στα όντα ως τέτοια». Σε αντίθεση με τη λογική, το μηδέν είναι η πηγή της άρνησης, αφού το «όχι» προκύπτει από τον μηδενισμό του μηδενός. Η διαδικασία του μηδενισμού δεν είναι κάτι «εκεί έξω». Βρίσκεται στη ζωή. Είμαστε πάντα μέσα σε αυτή την αρνητικότητα. Για παράδειγμα, αν κάποιος μου δείξει ένα στυλό, η παρουσία βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό το στυλό και σε μένα. Από την άλλη πλευρά του στυλό, για μένα δεν υπάρχει τίποτα, αλλά υπάρχει κάτι για εκείνον που το κρατά. Ο μηδενισμός του μηδενός εμφανίζεται επίσης σε ανεκπλήρωτες δυνατότητες, όταν η πραγμάτωση μιας δυνατότητας αποκλείει μια άλλη. Με άλλα λόγια, κάποιες δυνατότητες αποκαλύπτονται μόνο επειδή εμποδίζουμε άλλες.
Η δραστηριότητα του μηδενός μέσα στο είναι μας διαφεύγει. Πάντα προπορευόμαστε του εαυτού μας. Εφόσον είμαστε πεπερασμένοι, το νόημα της ύπαρξής μας καθορίζεται από αυτή τη μηδενιστική δραστηριότητα. Διαλέγοντας κάποιες επιλογές ζωής, υπερβαίνουμε προς τον θάνατο, όταν όλες οι δυνατότητες φτάνουν στο τέλος. Αυτή η υπέρβαση σημαίνει πως είμαστε κρατημένοι έξω μέσα στο μηδέν, δηλαδή κάνουμε πρόβλεψη δυνατοτήτων και έπειτα πέφτουμε πάλι μέσα στα πράγματα, ανάμεσα στα πράγματα. Έτσι, κάνοντας τις επιλογές μας ουσιαστικές, ο θάνατος παίζει κρίσιμο ρόλο στην χρονικότητα των όντων. Αν ήμασταν αθάνατοι, η ζωή μας θα ήταν εντελώς χωρίς νόημα. Χωρίς τη θνητότητα, οι επιλογές μας δεν θα είχαν κανένα νόημα, αφού όλες οι δυνατότητες θα ήταν ανοιχτές για εμάς. Τίποτα δεν θα ήταν σημαντικό, επειδή τα πάντα θα ήταν φανερωμένα και τίποτα κρυμμένο. Η ελευθερία και η προσωπικότητα ενός αθάνατου όντος δεν αποκαλύπτονται, γιατί δεν υπάρχουν δυνατότητες για πράξη. Αν ο μηδενισμός του μηδενός δεν συμβεί, τότε δεν υπάρχει σχέση με την αποκάλυψη του είναι. Δεν υπάρχει είναι ως τέτοιο και, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει ελευθερία που να πηγάζει από το είναι. Γι’ αυτό η περιγραφή της ανθρώπινης ζωής δείχνει κανονιστικότητα. Να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει να ζεις τη δική σου ζωή και να κάνεις επιλογές. Επειδή η θνητότητά σου είναι εδώ, τώρα, μαζί σου, πρέπει να είσαι υπεύθυνος, δηλαδή να αποφασίζεις ο ίδιος για τον εαυτό σου.
