Ο Bertrand Russell (1872–1970) ήταν Βρετανός φιλόσοφος, λογικός και κοινωνικός κριτικός, που έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1950 για τα ανθρωπιστικά του ιδεώδη και την ελευθερία της σκέψης. Ο Russell θεωρείται επίσης ένας από τους ιδρυτές της αναλυτικής φιλοσοφίας μαζί με τον G. E. Moore. Ο όρος «αναλυτική φιλοσοφία» μπορεί να αναφέρεται σε ένα στυλ φιλοσοφίας που χαρακτηρίζεται από την ανάλυση της λογικής μορφής των φιλοσοφικών προτάσεων. Εδώ, μια λογική διευκρίνιση των φιλοσοφικών σκέψεων πρέπει να είναι συμβατή με την επιτυχία της σύγχρονης επιστήμης. Για την ύπαρξη του Θεού (συζήτηση Russell εναντίον Copleston). 1) Ο Russell υπερασπίζεται μια αγνωστικιστική θέση. Θέλει να αναβάλει την κρίση για την ύπαρξη του Θεού. Ο Copleston, ιερωμένος ιεζουΐτης και φιλόσοφος, υποστηρίζει ότι ο Θεός υπάρχει και προτείνει ένα κοσμολογικό επιχείρημα με βάση την πιθανότητα και την αναγκαιότητα. Μια πιο απλή μορφή του, το επιχείρημα από την αποτελεσματική αιτία, διατυπώνεται ως εξής. Κάθε γεγονός έχει μια αιτία, που με τη σειρά της, ως γεγονός, έχει τη δική της αιτία. Μια άπειρη αλυσίδα αιτίων είναι παράλογη· επομένως πρέπει να υπάρχει η πρώτη αιτία, που είναι αυτοαίτια. Αυτή είναι ο Θεός. Ο Russell δεν βλέπει κανέναν λόγο να υποθέσει ότι το σύνολο έχει κάποια αιτία. Το παράδειγμά του για αυτή την πλάνη είναι το εξής: κάθε άνθρωπος που υπάρχει έχει μητέρα, αλλά από αυτό δεν ακολουθεί ότι το ανθρώπινο γένος πρέπει να έχει μητέρα. Αυτό ανήκει σε διαφορετική λογική σφαίρα. Ο κόσμος απλώς υπάρχει. 2) Ο Copleston επιμένει στην υπεράσπιση της ύπαρξης της πρώτης αιτίας. Υποστηρίζει ότι η επιστήμη δεν θα υπήρχε αν ο κόσμος δεν είχε αιτίες. Η επιστήμη προϋποθέτει ότι υπάρχει τάξη και νοησιμότητα στη φύση. Διαφορετικά δεν θα έψαχνε για αιτίες όταν διερευνά τη φύση. Σε απάντηση, ο Russell λέει ότι οι επιστήμονες δεν εννοούν απαραίτητα ότι υπάρχουν αιτίες παντού· απλώς παρατηρούν αιτιακές σχέσεις μεταξύ πραγμάτων. 3) Ο Copleston υπερασπίζεται επίσης την ιδέα της ύπαρξης του Θεού από την πλευρά του ηθικού ιδεώδους. Εφόσον κατανοούμε ένα ιδανικό ηθικό τάγμα, θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε ότι η ιδέα του «πρέπει» προέρχεται από τον Θεό. Ωστόσο, ο Russell επισημαίνει ότι οι νομοθέτες υπήρξαν συχνά οι γονείς, οι καθηγητές ή άλλοι τέτοιοι άνθρωποι. Εξωτερικές ηθικές αξίες, κανόνες ή ταμπού μπορούν απλά να εξηγηθούν από το περιβάλλον και την εκπαίδευση. Επομένως, η θέση του Russell είναι ότι είναι άτοπο ακόμα και να τεθεί το ερώτημα για την αιτία του κόσμου, αφού πρώτα πρέπει να καθορίσουμε τις λογικές και νοηματικές ιδιότητες του Θεού.
