Ο Πλάτωνας (427–348 π.Χ.) και ο Αριστοτέλης (384–322 π.Χ.), και οι δύο Έλληνες, θεωρούνται γενικά ως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι όλων των εποχών. Τα έργα τους συνεχίζουν να μελετώνται με μεγάλο ενδιαφέρον σήμερα, γιατί διαμόρφωσαν πολλά φιλοσοφικά πεδία για πολλούς αιώνες. Για την Αλήθεια: Για τον Πλάτωνα, ο κόσμος μοιάζει με σπήλαιο όπου οι άνθρωποι δεν βλέπουν την αληθινή μορφή της πραγματικότητας αλλά μόνο τις σκιές των αντικειμένων στον τοίχο του σπηλαίου. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στις αισθήσεις μας για να κατανοήσουμε την Αλήθεια των πραγμάτων κοιτάζοντας τον φυσικό κόσμο. Όπως οι βασικές αρχές στις μαθηματικές αποδείξεις, οι αληθινές μορφές των φυσικών πραγμάτων υπάρχουν στο μυαλό μας. Επομένως, η αληθινή μορφή της πραγματικότητας συλλογίζεται αντί να παρατηρείται και μόνο ο φιλόσοφος κατανοεί την αλήθεια των πραγμάτων. Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης πίστευε ότι οι αισθήσεις είναι απαραίτητες για να προσδιορίσουμε σωστά την πραγματικότητα του φυσικού κόσμου. Η συστηματική παρατήρηση και ανάλυση του φυσικού κόσμου σε συνδυασμό με τη λογική είναι ο δρόμος προς την Αλήθεια. Αυτή η μέθοδος παρατήρησης είναι αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε «επιστήμη».
