Ο Αριστοτέλης ήταν δάσκαλος ενός δεκατριάχρονου αγοριού, του Αλέξανδρου, που τελικά έγινε ο Μέγας Αλέξανδρος, βασιλιάς της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας. Για την ευτυχία: Για τον Αριστοτέλη, η ηθική ζωή είναι μια λογική ζωή. Πρέπει να είναι προσανατολισμένη γύρω από τον τελικό στόχο, που είναι η ικανοποίηση (ευδαιμονία). Η ευδαιμονία δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας δια βίου προσπάθειας. Δεν είναι κάτι που περιμένουμε στο μέλλον, όπως η σύνταξη, για να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Είναι ολόκληρη η ενήλικη ζωή, ευχάριστη και σταθερή. Ο Αριστοτέλης προτείνει ότι μπορούμε να κατανοήσουμε την ευδαιμονία εξετάζοντας τη λειτουργία του ανθρώπου. Το καλό των πραγμάτων έχει σχέση με τη λειτουργία τους. Για παράδειγμα, το καλό ενός αυλητή είναι να παίζει καλά. Συνεπώς, το να κάνεις κάτι καλά είναι σύμφωνο με την αρετή ή την αριστεία. Σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε να θεωρήσουμε το καλό του ανθρώπου ως το καλό της ψυχής και όχι ως κάτι που ανήκει στο σώμα, όπως η υγεία ή η ομορφιά. Το καλό του ανθρώπου δεν είναι ούτε αποκλειστικά ένα εξωτερικό αγαθό, όπως τα χρήματα, η δύναμη ή το κύρος. Ωστόσο, η ευτυχία χρειάζεται και εξωτερικά αγαθά, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε καλά πράγματα χωρίς πόρους. Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι η ευτυχία έρχεται όταν κάποιος κάνει κάτι καλά και ζει με αρετές. Για την αρετή του χαρακτήρα: Η αρετή είναι ικανότητα, η δύναμη να διαπρέπεις σε κάτι. Η αρετή αποκτάται με την εξάσκηση, όπως σε μια χειροτεχνία. Πρόκειται για την κατάσταση στην οποία κάνουμε τα σωστά πράγματα. Οι αρετές του χαρακτήρα αφορούν τις πράξεις και τα συναισθήματα, όπου η υπερβολή και η έλλειψη είναι λάθος. Με άλλα λόγια, πρέπει να εκπαιδεύουμε τα συναισθήματά μας, ώστε να απαντούν την κατάλληλη στιγμή, προς τα σωστά άτομα, με τον σωστό τρόπο και για τα σωστά πράγματα. Εδώ οι αρετές του χαρακτήρα στοχεύουν στο ενδιάμεσο. Για παράδειγμα, το να μην έχεις καθόλου φόβο ή το να φοβάσαι υπερβολικά είναι και τα δύο κακά, ενώ η ενδιάμεση κατάσταση είναι η σωστή. Η αιτία: Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη υπάρχουν τέσσερις τύποι αιτιών: 1) Η υλική αιτία, αυτό από το οποίο φτιάχνεται κάτι, π.χ. το μπρούντζινο μέρος ενός αγάλματος. 2) Η μορφική (τυπική) αιτία, η μορφή ή η κατάσταση του τι-είναι-αυτό, π.χ. η μορφή του μπρούτζινου αγάλματος. 3) Η κινητήρια (αποτελεσματική) αιτία, η κύρια πηγή της αλλαγής. Για παράδειγμα, ο τεχνίτης είναι η αιτία που μεταμορφώνει το μπρούτζινο κομμάτι σε άγαλμα. 4) Η τελική αιτία, ο σκοπός για τον οποίο γίνεται κάτι. Στην περίπτωση του μπρούτζινου αγάλματος, η τελική αιτία μπορεί να είναι η αισθητική απόλαυση. Τελική αιτία και χρήση στη φύση: Το να εξηγείς κάτι μόνο με το νόημά του είναι ένας τρόπος που θυμίζει τους προσωκρατικούς. Ο Αριστοτέλης απορρίπτει αυτή τη μέθοδο, γιατί η ζωή δεν εξηγείται μόνο με υλικά πράγματα. Προσπαθεί να συνδυάσει τη χρήση και το νόημα. Για παράδειγμα, αν ο τελικός σκοπός ενός τοίχου είναι η προστασία (μορφή), τότε χρειάζονται πέτρες και ξύλινα δοκάρια (ύλη). Ο τοίχος δεν υπάρχει εξαιτίας μόνο των πετρών ή των δοκαριών, αλλά για να προσφέρει προστασία και ασφάλεια. Το ίδιο ισχύει και σε άλλες περιπτώσεις.
