Baruch (Bento, Benedictus) Spinoza (1632 - 1677) ialah seorang ahli falsafah Belanda berketurunan Yahudi Portugis. Spinoza diiktiraf sebagai salah seorang ahli rasionalis hebat dalam falsafah abad ke-17, terutamanya kerana karyanya Ethics, di mana beliau menentang pandangan dualisme minda–jasad Descartes.
Bagi Spinoza, setiap benda individu hanyalah kumpulan sifat-sifat dalam bahagian tertentu ruang. Sama seperti merah pada pipi hanyalah gabungan beberapa ciri pada satu bahagian muka, seorang manusia juga hanyalah gabungan sifat-sifat “pada satu bahagian” sesuatu zat. Jadi, kita ini bersifat sementara, kerana kita hanyalah cara kewujudan (mode) daripada satu-satunya zat yang wujud.
Menurut Descartes, istilah “zat” digunakan untuk merujuk kepada Tuhan dan juga zat yang diciptakan. Namun, Spinoza menolak bahawa zat ketuhanan dan zat yang diciptakan adalah dua zat yang berbeza. Sebagai contoh, minda yang terbatas bukanlah zat tersendiri, tetapi hanyalah cara kewujudan bagi zat yang berfikir. Spinoza bersetuju dengan Descartes bahawa Tuhan ialah punca segala sesuatu. Namun, “tuhan” Spinoza tidak mempunyai kehendak bebas dan peribadi. Spinoza melihat tuhan bukan sebagai punca satu perbuatan fikiran yang mencipta alam semesta “dari luar” melalui satu kehendak, tetapi sebagai punca daripada siapa alam semesta terurai keluar secara perlu daripada dirinya sendiri. Bagi beliau, akibat yang perlu secara logik adalah sama dengan hubungan sebab dan akibat. Oleh itu, segala sesuatu terjadi berdasarkan keperluan logik dan keperluan sebab-akibat daripada sifat Tuhan yang kekal dan tidak terhingga.
