George Berkeley (1685–1753) ialah seorang ahli falsafah Anglo-Ireland yang sangat pintar pada zaman awal moden. Salah satu pencapaiannya yang utama ialah mengembangkan fahaman idealisme, iaitu pandangan yang menafikan kewujudan benda-benda material. Berkeley berhujah bahawa realiti hanya terdiri daripada minda dan idea-idea dalam minda, contohnya meja dan kerusi hanyalah idea dalam minda orang yang melihatnya.
Berkeley juga terkenal dengan kritikannya terhadap pengabstrakan, yang dianggapnya sebagai sesuatu yang mengelirukan dan sukar dicapai. Dalam hal ini, Berkeley mengkritik Locke yang berpendapat bahawa minda mengambil sesuatu yang sama dan seiras dalam semua benda khusus, lalu membentuk satu idea baharu yang abstrak. Berkeley menunjukkan bahawa adalah mustahil, sebagai contoh, untuk membentuk idea abstrak tentang pergerakan yang berasingan daripada badan yang bergerak, kerana ia tidak boleh dikatakan sedang berjalan, terbang atau merayap. Begitu juga, kita tidak dapat membentuk dalam fikiran kita idea abstrak tentang “badan”, kerana ia mesti sama ada seorang lelaki yang berkulit putih, hitam, sawo matang, bongkok, tinggi atau rendah. Menentang idea-idea abstrak, Berkeley mencadangkan bahawa kita boleh membentuk satu idea umum yang mewakili atau menggantikan semua idea khusus lain daripada jenis yang sama. Contohnya, apabila kita menyebut “pergerakan”, kita memikirkan sebarang badan yang sedang bergerak, sama ada ia terbang, merayap atau berjalan, selagi ia sesuai dengan maksud umum perkataan itu.
