Martin Heidegger (1889–1976) ialah seorang ahli falsafah Jerman dan buku beliau yang paling terkenal, Being and Time, sangat mempengaruhi perkembangan falsafah Eropah moden.
Tentang makna hidup:
Menurut Heidegger, persoalan tentang metafizik dan kewujudan telah hilang, kerana kita tidak boleh mengetahui apa-apa tentang sesuatu yang bersifat metafizik. Jadi, Heidegger mencadangkan supaya kita mengolah satu soalan metafizik yang tidak menganggap apa-apa sebagai “ada”. Sains mengkaji benda-benda yang wujud, tetapi bukan “ketiadaan”. Untuk mengelakkan kehadiran benda-benda, Heidegger mengemukakan soalan ini: “Bagaimana dengan ketiadaan ini?”.
Fikiran biasa mentakrifkan ketiadaan dengan menafikan semua benda yang wujud. Namun bagi Heidegger, ketiadaan ialah sesuatu yang berada di dalam keseluruhan benda-benda yang ada. Untuk mendapat akses kepada ketiadaan, kita perlu berada “di tengah-tengah segala yang wujud”. Pendedahan tentang segala yang wujud ini tersembunyi dalam suasana hati seperti kebosanan dan cinta. Contohnya, kebosanan yang sebenar ialah apabila semua perkara terasa membosankan. Begitu juga, cinta ialah apabila kamu mencintai seseorang dan seluruh dunia seolah-olah menjadi terang dan indah. Jadi, kebosanan dan cinta sama‑sama membuka keseluruhan sesuatu dan meletakkan kita berhadapan dengan ketiadaan. Suatu hari nanti, masa depan mungkin menjadi tidak pasti, dan rasa takut terhadap segala-galanya menyelubungi kita. Akibatnya, semua perkara yang sebelum ini kita tidak pedulikan mula berpaling kepada kita. Dalam keadaan ini, keresahan berada di hadapan keterbukaan. Ia mendedahkan keseluruhan benda-benda dengan cara menafikan. Ia mendedahkan ketiadaan.
Segala yang wujud seolah-olah tenggelam sebagai suatu keseluruhan kerana gerak tolak ketiadaan terhadap benda-benda. Tetapi ketiadaan tidak terpisah daripada benda-benda; sebaliknya ia terserlah di dalam dan melalui benda-benda. Ketiadaan bukan sekadar menafikan, tetapi juga “menihilkan” dirinya sendiri. Ketiadaan menunjukkan bahawa ada sesuatu, bukannya tidak ada apa-apa. Ketiadaan “berlaku sebagai ketiadaan”. Dengan kata lain, inti pati penihilan ialah bahawa “ia buat pertama kali membawa Dasein berhadapan dengan benda-benda sebagai benda-benda”. Bertentangan dengan logik biasa, ketiadaan ialah asal-usul penafian kerana “tidak” muncul daripada proses penihilan ketiadaan. Proses penihilan ini bukan sesuatu yang jauh di sana. Ia berlaku dalam hidup. Kita sentiasa terlibat dalam sifat negatif ini. Contohnya, jika seseorang menunjukkan sebatang pen kepada saya, kewujudan itu berada di antara pen itu dan saya. Dari sisi lain pen itu, tidak ada apa-apa bagi saya, tetapi ada sesuatu bagi orang yang memegangnya. Penihilan ketiadaan juga muncul dalam kemungkinan-kemungkinan yang tidak tercapai apabila perlaksanaan satu kemungkinan menutup kemungkinan yang lain. Dalam erti kata lain, ada kemungkinan yang hanya terbuka kerana kita menghalang kemungkinan yang lain.
Aktiviti ketiadaan di dalam kewujudan tersembunyi daripada kita. Kita sentiasa mendahului diri sendiri. Oleh sebab kita makhluk yang terbatas, makna hidup kita ditentukan oleh aktiviti penihilan ini. Dengan memilih pilihan hidup tertentu, kita bergerak melampaui diri menuju kematian, iaitu saat semua kemungkinan berakhir. Melampaui diri ini bermaksud dipegang dalam ketiadaan: kita menjangka kemungkinan-kemungkinan, kemudian jatuh semula ke dalam dunia benda-benda. Maka, dengan menjadikan pilihan kita bermakna, kematian memainkan peranan penting dalam sifat berjalannya masa bagi segala yang wujud. Jika kita abadi, hidup kita akan langsung tidak bermakna. Tanpa kefanaan, pilihan kita tidak membawa makna kerana semua kemungkinan sentiasa terbuka kepada kita. Tiada apa yang penting kerana segala-galanya telah terbuka dan tiada yang tersembunyi. Kebebasan dan keperibadian makhluk yang abadi tidak terserlah, kerana tiada lagi ruang untuk bertindak. Jika penihilan ketiadaan tidak berlaku, maka tiada hubungan dengan perkembangan kewujudan. Tiada kewujudan sebagai kewujudan itu sendiri, dan oleh itu tiada kebebasan yang lahir daripada kewujudan. Itulah sebabnya penerangan tentang hidup manusia membawa unsur norma. Jadilah diri sendiri bermaksud menjalani hidupmu dan membuat pilihan. Oleh kerana kefanaanmu ada di sini sekarang bersamamu, kamu mesti bertanggungjawab, iaitu membuat keputusan untuk dirimu sendiri.
