Aristotle ialah guru kepada seorang budak lelaki berumur tiga belas tahun bernama Alexander, yang akhirnya menjadi Alexander the Great, seorang raja kerajaan Yunani purba Macedonia.
Tentang kebahagiaan:
Bagi Aristotle, hidup yang beretika ialah hidup yang rasional. Ia sepatutnya berpusat pada matlamat akhir, iaitu kepuasan (eudaimonia). Eudaimonia bukanlah hasil atau kesudahan daripada usaha seumur hidup. Ia bukan sesuatu yang kita tunggu-tunggu, seperti menunggu masa bersara untuk melakukan apa yang kita mahu. Ia ialah keseluruhan zaman dewasa, yang menyeronokkan dan stabil. Aristotle mencadangkan bahawa kita boleh memahami eudaimonia dengan mempertimbangkan fungsi manusia. Kebaikan sesuatu perkara bergantung pada fungsinya. Sebagai contoh, kebaikan seorang pemain seruling bergantung pada kebolehan bermain dengan baik. Oleh itu, melakukan sesuatu dengan baik adalah selaras dengan sifat baik atau keunggulan. Dalam hal ini, kita boleh menganggap kebaikan seorang manusia sebagai kebaikan jiwa, bukan tubuh, seperti kesihatan atau kecantikan. Kebaikan seorang manusia juga bukan kebaikan luaran, seperti wang, kuasa atau status. Walau bagaimanapun, kebahagiaan tetap memerlukan kebaikan luaran, kerana kita tidak boleh melakukan perbuatan baik tanpa sebarang sumber. Kesimpulannya, kita boleh katakan bahawa kebahagiaan datang apabila seseorang melakukan sesuatu dengan baik selaras dengan hidup secara berbudi pekerti mulia.
Tentang kebajikan watak:
Kebajikan ialah kekuatan, keupayaan untuk cemerlang dalam sesuatu. Kebajikan diperoleh melalui kebiasaan, seperti kemahiran tangan. Ia berkaitan dengan keadaan di mana kita melakukan perkara yang betul. Kebajikan watak berkaitan dengan tindakan dan emosi, di mana berlebihan dan berkurangan adalah suatu kesilapan. Dengan kata lain, kita perlu melatih emosi supaya dapat bertindak balas pada masa yang betul, kepada orang yang betul, dengan cara yang betul tentang perkara yang betul. Di sini, kebajikan watak menyasarkan keadaan pertengahan. Sebagai contoh, terlalu berani atau terlalu takut kedua-duanya tidak baik, sedangkan keadaan pertengahan ialah yang betul.
Tentang sebab:
Menurut Aristotle terdapat 4 jenis sebab:
1) Sebab bahan, iaitu daripada apa sesuatu itu dibuat, contohnya gangsa bagi sebuah arca
2) Sebab bentuk, iaitu bentuk, keadaan “apa-itu-sebenarnya”, contohnya bentuk arca gangsa
3) Sebab penggerak, iaitu punca utama perubahan. Sebagai contoh, sebab penggerak bagi arca gangsa ialah tukang yang mengukirnya
4) Sebab tujuan, iaitu tujuan akhir sesuatu itu dibuat. Dalam kes ini, sebab tujuan bagi arca gangsa ialah keseronokan estetik.
Sebab tujuan dan penggunaannya dalam alam semula jadi:
Menerangkan sesuatu dengan mengurangkannya kepada bahan semata-mata ialah sejenis falsafah prasesokratik. Aristotle menolak kaedah ini kerana kehidupan tidak boleh dijelaskan hanya dengan benda-benda material. Dia cuba menggabungkan kegunaan dan makna. Sebagai contoh, jika matlamat akhir sebuah tembok ialah perlindungan (bentuk), maka kita memerlukan batu dan kayu balak (bahan). Tembok itu tidak wujud kerana batu atau kayu balak, tetapi untuk memberi perlindungan dan keselamatan. Perkara yang sama berlaku juga dalam contoh-contoh lain.
