จอร์จ เบิร์คลีย์ (1685–1753) เป็นนักปรัชญาชาวแองโกล-ไอริชผู้มีความคิดเฉียบแหลมในสมัยยุคใหม่ตอนต้น ผลงานสำคัญอย่างหนึ่งของเขาคือการส่งเสริมลัทธิอุดมคติ (idealism) ซึ่งปฏิเสธว่ามีสสารทางกายภาพอยู่จริง เบิร์คลีย์เห็นว่าความจริงประกอบด้วยเพียงจิตใจและความคิดของจิตใจเท่านั้น เช่น โต๊ะและเก้าอี้เป็นเพียงความคิดในจิตใจของผู้สังเกต ไม่ใช่วัตถุที่มีตัวตนแยกจากจิตใจ
เบิร์คลีย์ยังมีชื่อจากการวิจารณ์แนวคิดเรื่องนามธรรมที่เขาเห็นว่าเป็นภาพลวงตาและไม่สามารถเข้าถึงได้ ในเรื่องนี้เขาวิจารณ์จอห์น ล็อกค์ (Locke) ที่เสนอว่าจิตใจสามารถดึงเอาคุณสมบัติร่วมจากวัตถุต่างๆ มาสร้างเป็นความคิดนามธรรมใหม่ได้ เบิร์คลีย์แย้งว่าเป็นไปไม่ได้ เช่น เราไม่อาจสร้างความคิดนามธรรมของคำว่า “การเคลื่อนไหว” แยกจากร่างที่กำลังเคลื่อนไหวได้ เพราะจะต้องไม่เป็นการเดิน ไม่เป็นการบิน และไม่เป็นการคลานในเวลาเดียวกัน ในทำนองเดียวกันก็ไม่สามารถสร้างความคิดนามธรรมของ “ร่างกาย” ได้ เพราะร่างกายนั้นต้องเป็นคนขาว คนดำ คนสีแทน คนตัวโก่ง คนสูง หรือคนเตี้ย
แทนความคิดนามธรรม เบิร์คลีย์เสนอว่าเราควรตั้งความคิดทั่วไปที่เป็นตัวแทนความคิดเฉพาะหลายๆ แบบได้ เช่น เมื่อเราพูดว่า “การเคลื่อนไหว” เรานึกถึงร่างใดๆ ที่กำลังเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะบิน คลาน หรือเดิน คำนี้จึงใช้ได้ถูกต้องกับทุกกรณี
