อเล็กซานเดอร์มหาราชและอาริสโตเติล หน้าระบายสี

อริสโตเติลเป็นครูของเด็กชายอเล็กซานเดอร์เมื่ออายุสิบสามปี ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นอเล็กซานเดอร์มหาราช กษัตริย์แห่งอาณาจักรกรีกโบราณมาซิโดเนีย. เกี่ยวกับความสุข: สำหรับอริสโตเติล ชีวิตที่ดีด้านจริยธรรมคือชีวิตที่มีเหตุผล ชีวิตนั้นควรเน้นที่เป้าหมายสุดท้ายซึ่งคือความพึงพอใจ (eudaimonia). Eudaimonia ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ได้จากความพยายามตลอดชีวิตเพียงอย่างเดียว และไม่ใช่สิ่งที่เราต้องรอคอย เช่น การเกษียณเพื่อทำตามความต้องการ มันคือการมีชีวิตผู้ใหญ่ที่น่าอยู่และมั่นคงตลอดเวลา อริสโตเติลเสนอว่าเราสามารถหา eudaimonia ได้โดยพิจารณาหน้าที่ของมนุษย์ ความดีของสิ่งต่างๆ ขึ้นอยู่กับหน้าที่ของมัน เช่น ความดีของการเป่าฟลุตคือการเป่าให้ดี ดังนั้นการทำสิ่งใดให้ดีจึงสอดคล้องกับคุณธรรมหรือความเป็นเลิศ ในกรณีมนุษย์ ความดีคือความดีของจิตใจ ไม่ใช่ของร่างกายเช่นสุขภาพหรือความงาม และก็ไม่ใช่สิ่งภายนอกอย่างเงิน อำนาจ หรือฐานะ อย่างไรก็ตาม ความสุขก็ยังต้องการสิ่งภายนอกบางอย่าง เพราะเราไม่สามารถทำความดีได้โดยไม่มีทรัพยากร สรุปคือ ความสุขเกิดขึ้นเมื่อคนทำสิ่งต่างๆ ได้ดีและใช้ชีวิตตามคุณธรรม. เกี่ยวกับคุณธรรมด้านอุปนิสัย: คุณธรรมคือความสามารถหรือพลังที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้ดี คุณธรรมได้มาจากการฝึกฝนและการทำซ้ำ เหมือนการฝึกช่างฝีมือ มันคือสภาพที่ทำให้เราทำสิ่งที่ถูกต้อง คุณธรรมด้านอุปนิสัยเกี่ยวข้องกับการกระทำและความรู้สึก โดยความเกินไปหรือขาดไปเป็นความผิดพลาด กล่าวคือ เราควรฝึกความรู้สึกให้ตอบสนองในเวลาที่เหมาะสม ต่อคนที่เหมาะสม ด้วยวิธีที่เหมาะสม คุณธรรมจึงมุ่งไปที่ความพอดี เช่น ไม่กลัวเลยหรือกลัวมากเกินไปต่างก็ไม่ดี แต่ความพอดีอยู่ตรงกลางจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง. สาเหตุ: ตามอริสโตเติลมีสี่ประเภทของสาเหตุ: 1) สาเหตุทางวัตถุ (material cause) คือวัสดุที่ประกอบขึ้น เช่น บรอนซ์ของรูปปั้น 2) สาเหตุทางรูป (formal cause) คือรูปแบบหรือโครงสร้างของสิ่งนั้น เช่น รูปร่างของรูปปั้นบรอนซ์ 3) สาเหตุผู้ก่อให้เกิด (efficient cause) คือแหล่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง เช่น ช่างผู้สร้างรูปปั้น 4) สาเหตุปลายเหตุ (final cause) คือจุดมุ่งหมายหรือเหตุผลของการทำสิ่งนั้น เช่น จุดมุ่งหมายของรูปปั้นอาจคือความสุนทรียะ. สาเหตุปลายและการใช้ในธรรมชาติ: การอธิบายบางอย่างโดยลดลงไปที่ความหมายอย่างเดียวเป็นแนวทางของนักปรัชญาก่อนโสกราตีส อริสโตเติลปฏิเสธวิธีนี้ เพราะชีวิตไม่สามารถอธิบายได้เพียงด้วยวัตถุเท่านั้น เขาจึงพยายามผสานการใช้งานและความหมาย เช่น ถ้าเป้าหมายสุดท้ายของกำแพงคือการป้องกัน (รูปแบบ) เราก็ต้องการหินและท่อนไม้ (วัสดุ) กำแพงไม่ได้มีอยู่เพราะหินหรือไม้ แต่มีอยู่เพื่อให้การป้องกันและความปลอดภัย ข้อคิดนี้ใช้ได้กับกรณีอื่นๆ ด้วย